Potęgi i pierwiastki
Wykładnik mówi, ile razy podstawa pojawia się jako czynnik. to pięć dwójek pomnożonych przez siebie.
Dla liczby rzeczywistej i liczby naturalnej :
Liczbę nazywamy podstawą potęgi, a — jej wykładnikiem.
Definicja (rozszerzenie na wykładniki całkowite)
Dla i naturalnego przyjmujemy:
Po ludzku
Minus w wykładniku nie robi liczby ujemnej — każe ją odwrócić. to nie , tylko .
Dla pierwiastkiem kwadratowym z nazywamy tę jedyną liczbę nieujemną , dla której . Piszemy .
Po ludzku
Pytanie „ile to ” znaczy: jaką liczbę trzeba podnieść do kwadratu, żeby wyszło 49. Odpowiedź to 7 — i tylko 7, nie .
Definicja (pierwiastek stopnia )
Dla parzystego i : to jedyna liczba nieujemna taka, że . Dla nieparzystego i dowolnego : to jedyna liczba taka, że .
Po ludzku
Przy stopniu nieparzystym wolno pierwiastkować liczby ujemne: , bo . Przy parzystym — nie wolno, bo żadna liczba podniesiona do parzystej potęgi nie da wyniku ujemnego.
Definicja (potęga o wykładniku wymiernym)
Dla , całkowitego i naturalnego :
Po ludzku
Mianownik wykładnika to stopień pierwiastka, licznik — potęga pod nim. czytamy: „pierwiastek trzeciego stopnia z do kwadratu”.
Przykłady
- Nawias obejmuje każdy czynnik.Najczęstszy błąd to — zapomniana dwójka.
- Rozkład też jest poprawny, ale niedokończony: w wciąż siedzi kwadrat.
- Dodawanie pierwiastków przez wyłączanie.Dodać można dopiero wtedy, gdy pod pierwiastkiem stoi ta sama liczba. Wtedy zachowuje się jak zwykła niewiadoma: .